<?xml version="1.0"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xml:lang="pl">
	<id>http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=Fizyka_I_OO%2FWyk%C5%82ad_XI</id>
	<title>Fizyka I OO/Wykład XI - Historia wersji</title>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=Fizyka_I_OO%2FWyk%C5%82ad_XI"/>
	<link rel="alternate" type="text/html" href="http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?title=Fizyka_I_OO/Wyk%C5%82ad_XI&amp;action=history"/>
	<updated>2026-05-04T00:28:43Z</updated>
	<subtitle>Historia wersji tej strony wiki</subtitle>
	<generator>MediaWiki 1.34.1</generator>
	<entry>
		<id>http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?title=Fizyka_I_OO/Wyk%C5%82ad_XI&amp;diff=1689&amp;oldid=prev</id>
		<title>Anula: Utworzono nową stronę &quot;__NOTOC__  ==Szczególny przypadek oddziaływania dwóch ładunków  punktowych i pola centralnego.== &lt;math&gt; E_p=\frac{kqQ}{r}&lt;/math&gt; &amp;mdash; znak zależy od iloczynu ''...&quot;</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?title=Fizyka_I_OO/Wyk%C5%82ad_XI&amp;diff=1689&amp;oldid=prev"/>
		<updated>2015-05-22T21:22:47Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Utworzono nową stronę &amp;quot;__NOTOC__  ==Szczególny przypadek oddziaływania dwóch ładunków  punktowych i pola centralnego.== &amp;lt;math&amp;gt; E_p=\frac{kqQ}{r}&amp;lt;/math&amp;gt; — znak zależy od iloczynu &amp;#039;&amp;#039;...&amp;quot;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;Nowa strona&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div&gt;__NOTOC__&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Szczególny przypadek oddziaływania dwóch ładunków  punktowych i pola centralnego.==&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt; E_p=\frac{kqQ}{r}&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; znak zależy od iloczynu ''Qq''. Gdy ''Qq&amp;gt;''0 energia również dodatnia, pole sił odpychania. Gdy ''Qq&amp;lt;''0 energia ujemna, pole sił przyciągania.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Natężenie pola wytworzonego przez pojedynczy  ładunek punktowy wynosi :&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt; \vec{E} = \frac{kQ}{r^2}\frac{\vec{r}}{r}&amp;lt;/math&amp;gt;, a potencjał &amp;lt;math&amp;gt; V=\frac{kQ}{r}&amp;lt;/math&amp;gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jeśli pole wytwarzane jest przez kilka ładunków, to obowiązuje zasada superpozycji, która mówi o tym, że natężenie pola w danym punkcie przestrzeni jest sumą wektorową natężeń pól wytworzonych przez każdy z ładunków. natężenie pola wytworzonego przez każdy z ładunków nie zależy od pozostałych ładunków.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\vec{E} = \sum_{i=1}^k\vec{E}_i&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na przykład, jeśli pole wytworzone jest przez trzy ładunki znajdujące się w wierzchołkach kwadratu, to aby obliczyć natężenie pola w dowolnym punkcie musimy znać wartości ładunków oraz współrzędne każdego z wierzchołków w określonym układzie odniesienia i współrzędne danego punktu. Oblicza się natężenie pola w danym punkcie od każdego trzech  ładunków a następnie sumuje, pamiętając o tym, że każda ze  współrzędnych tego wektora jest sumą odpowiednich współrzędnych trzech wektorów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Potencjał  nie jest wielkością wektorową. Jeśli pole wytworzone jest przez kilka ładunków, to potencjał w danym punkcie oblicza się sumując potencjały wytworzone przez każdy z ładunków.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt; V = \sum_{i=1}^k V_i&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Strumień pola  wektorowej wielkości fizycznej==&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pole jednorodne wielkości wektorowej &amp;lt;math&amp;gt;\vec{A}&amp;lt;/math&amp;gt; Strumień przez powierzchnię &amp;lt;math&amp;gt;\Delta \vec{S}&amp;lt;/math&amp;gt; dany jest wzorem:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\Phi_A = \vec{A}\cdot \Delta\vec{S}&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\Delta\vec{S}&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; pseudowektor. Wektor o wielkości równej polu powierzchni &amp;lt;math&amp;gt;\Delta\vec{S}&amp;lt;/math&amp;gt; i o kierunku prostopadłym do powierzchni. Zwrot wektora umowny, w przypadku zamkniętej powierzchni &amp;amp;mdash; na zewnątrz.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W ogólnym przypadku&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\Phi = \int_S \vec{A}\cdot d\vec{S}&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Przykład 1==&lt;br /&gt;
Przez rurę o przekroju ''S'' przepływa ciecz z prędkością ''v''. Prędkość cieczy jest w każdym punkcie taka sama. Ile cieczy przepływa w czasie  &amp;lt;math&amp;gt;\Delta t&amp;lt;/math&amp;gt; przez powierzchnię zamkniętą jaką tworzy powierzchnia rury?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;M=vS \Delta t&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jeśli powierzchnia nachylona jest pod kątem &amp;lt;math&amp;gt;\alpha&amp;lt;/math&amp;gt;, to &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;M=vS \Delta t\cos\alpha&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\Phi_v =vS&amp;lt;/math&amp;gt;, zatem strumień ma sens fizyczny ilości cieczy przepływającej w jednostce czasu przez przekrój poprzeczny o powierzchni ''S''. Jeśli wyobrazimy sobie powierzchnię zamkniętą, w której wnętrzu znajduje się źródło cieczy o wydajności &amp;lt;math&amp;gt;\rho&amp;lt;/math&amp;gt;, to ilość cieczy przepływającej przez tę powierzchnię w jednostce czasu jest równa z jednej strony wydajności źródła, a z drugiej strumieniowi wektora prędkości przez powierzchnię. A więc:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\rho = \Phi_v&amp;lt;/math&amp;gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W rozważanym przykładzie w środku rury nie ma źródła. Przez jeden jej koniec ciecz wpływa, przez drugi wypływa. Strumień wektora prędkości przez powierzchnię zamkniętą jest równy zeru.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Prawo Gaussa==&lt;br /&gt;
Prawo Gaussa mówi o tym, że strumień natężenia pola elektrycznego obliczony przez dowolna powierzchnię zamkniętą jest równy sumie ładunków zawartych w tej powierzchni podzielonej przez stałą &amp;lt;math&amp;gt;\varepsilon_0&amp;lt;/math&amp;gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\oint\vec{E}d\vec{S} = \sum_{i=1}^n \frac{q_i}{\varepsilon_0}&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Prawo Gaussa jest jednym z czterech równań Maxwella, równań stanowiących podstawę elektrodynamiki klasycznej.&lt;br /&gt;
Z prawa Gaussa wyprowadza się prawo Coulomba.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Przykład 2==&lt;br /&gt;
Oblicz wartość strumienia  jednorodnego pola elektrycznego o natężeniu &amp;lt;math&amp;gt;\vec{E}&amp;lt;/math&amp;gt; przez powierzchnię walca o polu podstawy ''S'' i wysokości ''h''. Linie pola są równoległe do osi walca.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Dzięki prawu Gaussa możemy dać odpowiedź bez wykonywania rachunków. W środku walca nie ma żadnych ładunków elektrycznych, więc strumień przez powierzchnię zamkniętą ( walca) jest równy zeru.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Dłuższa metoda polega na obliczeniu strumienia natężenia pola  przez całkowitą  powierzchnię walca z definicji strumienia. Strumień przez boczną powierzchnię walca jest równy zeru, ponieważ wektory natężenia pola ślizgają się po powierzchni. Strumienie natężenia pola przez powierzchnie dwóch podstaw są różne od zera i równe sobie co do wartości, ale mają przeciwne znaki, zatem ich suma jest równa zeru.&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Anula</name></author>
		
	</entry>
</feed>