PPy3/Kolekcje - Historia wersji

RobertJB: /* Ćwiczenia */

2023-05-15T11:15:39Z

Ćwiczenia

RobertJB: /* Napisy (jeszcze raz) */

2022-08-01T12:11:12Z

Napisy (jeszcze raz)

RobertJB: /* Kolekcje */

2022-08-01T12:10:00Z

Kolekcje

RobertJB: /* Ćwiczenia */

2016-11-20T14:10:24Z

Ćwiczenia

RobertJB: /* Listy */

2016-11-20T14:00:21Z

Listy

RobertJB: /* Przykład: suma cyfr */

2016-11-20T13:58:34Z

Przykład: suma cyfr

RobertJB: /* Listy */

2016-11-20T13:55:40Z

Listy

RobertJB: /* Napisy (jeszcze raz) */

2016-07-13T14:25:41Z

Napisy (jeszcze raz)

RobertJB: /* Listy */

2016-07-11T14:56:18Z

Listy

RobertJB o 14:51, 11 lip 2016

2016-07-11T14:51:38Z

@@ Linia 292: / Linia 292: @@
 =Ćwiczenia=
-. Ile wynosi najmniejsza liczba <tt>N</tt>, dla której <tt>S_N = 1 + 2**3 + 3**3 + ... + N**3</tt>
+. Napisz funkcję, która wśród elementów sekwencji (lub generatora) napisów (drugi argument wywołania) znajdzie i zwróci te, które są permutacjami danego napisu (pierwszy argument), ale nie są z nim identyczne - bez rozróżniania wielkości liter. Przykładowo:
-jest liczbą której zapis dziesiętny ma więcej niż M cyfr? Napisać funkcję <tt>znajdzN(M)</tt>, która wyznacza i zwraca tę liczbę.
 ''CDN''

@@ Linia 288: / Linia 288: @@
 → wynik działania arytmetycznego: 11.4
 </source>
-Jeżeli chcemy, aby w wyniku wystąpiły dosłowne nawiasy klamrowe, a nie zostały one zinterpretowane jako pole do wypełnienia wartością wyrażenia, to musimy je podwoić (<tt>f'{{'</t> → { itd.)
+Jeżeli chcemy, aby w wyniku wystąpiły dosłowne nawiasy klamrowe, a nie zostały one zinterpretowane jako pole do wypełnienia wartością wyrażenia, to musimy je podwoić (<tt>f'{{'</tt> → { itd.)
 =Ćwiczenia=

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 *na każdym typie kolekcji umie działać funkcja <tt>len</tt>, zwracająca liczbę elementów kolekcji będącej jej argumentem.
-Omówimy tu kolejno w skrócie najważniejsze i najbardziej przydatne wg. nas typy kolekcji, z pominięciem tablic NumPy - którym będzie poświęcony osobny rozdział.
+Omówimy tu kolejno w skrócie najważniejsze i najbardziej przydatne wg. nas typy kolekcji, z pominięciem tablic NumPy - którym będzie poświęcony [[PPy3/NumPy|osobny rozdział]].
 ==Listy==
@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 L.extend(['a', 'b']) # przedłużamy od razu o całą listę dodatkowych elementów
 → L == [0, 1, 3, 5, 'a', 'b']
-L.insert(2, 'dwa') # pierwszy argument to pozycja, drugi to element wstawiany
+L.insert(2, 'dwa') # pierwszy argument to pozycja, drugi to element wstawiany; dalsze elementy przesuwają się
 → L == [0, 1, 'dwa', 3, 5, 'a', 'b']
 x = L.pop() # usuwamy ostatni element i zwracamy go jako wynik
@@ Linia 120: / Linia 120: @@
 Warto jednak pamiętać, że choć sama krotka jest niemodyfikowalna - to jej elementem może być np. lista, której zawartość może być zmieniona niezależnie od tego, że jest elementem krotki.
-Każdą sekwencję (a i pewne inne obiekty) można ,,zrzutować" na krotkę, za pomocą funkcji <tt>tuple</tt>. Wyrażając się precyzyjniej, wyrażenie <tt>tuple(s)</tt> jest krotką o tej samej zawartości (i w tym samym porządku) co sekwencja (lub inny obiekt iterowalny) <tt>s</tt>.
+Każdą sekwencję (a i pewne inne obiekty &mdash; np. generatory) można ,,zrzutować" na krotkę, za pomocą funkcji <tt>tuple</tt>. Wyrażając się precyzyjniej, wyrażenie <tt>tuple(s)</tt> jest krotką o tej samej zawartości (i w tym samym porządku) co sekwencja (lub inny obiekt iterowalny) <tt>s</tt>.
 ==Słowniki==
-Słownik (''dictionary'') to taka kolekcja, której elementy - zamiast być uporządkowane - są powiązane z ''kluczami''. Kluczem może być liczba (całkowita lub ułamkowa, napis, ale również dana szeregu innych typów (chociaż nie każdego). Pobranie elementu słownika wiąże się z podaniem odpowiedniego klucza. Klucze w słowniku są niepowtarzalne - a więc każdy z nich jest związany z dokładnie jedną wartością. Wartości za to mogą się powtarzać, i nie podlegają żadnym ograniczeniom co do typu. Zapis literalny słowników posługuje się nawiasami klamrowymi:
+Słownik (''dictionary'') to taka kolekcja, której elementy - zamiast być uporządkowane - są powiązane z ''kluczami''. Kluczem może być liczba (całkowita lub ułamkowa), napis, ale również dana szeregu innych typów (chociaż nie każdego). Pobranie elementu słownika wiąże się z podaniem odpowiadającego mu klucza. Klucze w słowniku są niepowtarzalne - a więc każdy z nich jest związany z dokładnie jedną wartością. Wartości za to mogą się powtarzać, i nie podlegają żadnym ograniczeniom co do typu. Zapis literalny słowników posługuje się nawiasami klamrowymi:
 <source lang=python>
@@ Linia 145: / Linia 145: @@
 Nazwa ''słownik'' bierze się stąd, że jednym z możliwych zastosowań jest przekład kluczy (tu: słowa oznaczające liczby) na odpowiadające im wartości (tu: liczby). Widzimy też, że próba pobrania wartości odpowiadającej kluczowi, którego w słowniku nie ma, kończy się błędem. Z drugiej strony, w każdej chwili można do słownika dodać następną parę klucz-wartość; analogicznie, można wymienić wartość związaną z kluczem już istniejącym na inną.
-Warto podkreślić jeszcze raz, że pary klucz-wartość w słowniku nie charakteryzują się żadnym określonym porządkiem.
+Warto podkreślić jeszcze raz, że pary klucz-wartość w słowniku nie charakteryzują się w zasadzie określonym porządkiem. Niemniej w nowszych wersjach Pythona obowiązuje zasada, że pozycje słownika zachowują porządek, w jakim były tworzone &mdash; i np. w iteracji będą się pojawiać zgodnie z tym porządkiem.
 Dalsze podstawowe operacje na słowniku to sprawdzenie występowania klucza, oraz iteracja:
 <source lang=python>
-'cztery' in slownik # operator `in' sprawdza przynależność
+'cztery' in slownik # operator `in' sprawdza przynależność do zbioru kluczy
 → True
 'zero' in slownik
@@ Linia 158: / Linia 158: @@
 →
 jeden 1
 trzy 3
 cztery 4
 </source>
-Jak widać, w iteracji klucze słownika pojawiają się w porządku, który niekoniecznie jest tym, w którym je dodawano. Należy przyjąć ten porządek za nieprzewidywalny, chociaż nie jest on losowy - jest zdecydowanie deterministyczny. Ale reguły języka nie zobowiązują autorów interpretera do zachowania jakiegokolwiek konkretnego porządku, w szczególności - ma on prawo zmienić się bez ostrzeżenia pomiędzy wersjami interpretera. Gwarantowane jest jedynie to, że każdy klucz zostanie uwzględniony dokładnie jeden raz.
+Jak widać, w iteracji klucze słownika pojawiają się w porządku, w którym je dodawano. Takie zachowanie jest przepisane w definicji języka Python od wersji 3.7. Mając do czynienia z wersjami wcześniejszymi należy się liczyć z tym, że ten porządek nie będzie zachowany. Natomiast gwarantuje się, że każdy klucz pojawi się w iteracji dokładnie jeden raz.
 W iteracjach (tzn. pętlach <tt>for</tt>) bardzo przydatne są kolekcje zwracane przez metody słowników: <tt>items</tt>, <tt>values</tt> i (rzadziej przydatna) <tt>keys</tt>. Zwracają one obiekty ,,listo-podobne"; jeżeli potrzebne są nam one w postaci dosłownych list, to wystarczy zastosować do nich funkcję <tt>list</tt>; jeżeli natomiast zamierzamy je wykorzystać w pętli <tt>for</tt>, to nie jest to potrzebne. Zawartość to odpowiednio:
@@ Linia 171: / Linia 171: @@
 *<tt>slownik.keys()</tt>: same klucze występujące w słowniku.
-I znów, porządek elementów nie jest tu określony. Jeżeli jednak pomiędzy wywołaniami tych metod nie dokonamy żadnej operacji zmieniającej zawartość słownika, to porządki te będą zgodne.
+Uwaga dotycząca porządku pozycji słownika stosuje się również do wyników zwracanych przez te metody.
 Funkcją - konstruktorem słownika jest funkcja <tt>dict</tt>. Zamienia ona np. sekwencję par ''(klucz, wartość)'' w odpowiedni słownik. Jeżeli klucze w tej sekwencji się powtarzają, ,,wygrywa" ostatnie wystąpienie.
@@ Linia 181: / Linia 181: @@
 Zbiory w Pythonie mają sens taki, jak zbiory w matematyce (teorii mnogości). Mówiąc po prostu, zbiór jest kolekcją nieuporządkowaną i nie dopuszczającą powtórzeń: dany element albo do zbioru należy, albo nie; nie może należeć ''dwukrotnie'' (ani więcej razy). Standardowe zbiory są obiektami modyfikowalnymi.
-Zbiór literalny zapisuje się za pomocą nawiasów klamrowych (łatwo odróżnić, że nie chodzi o słownik, gdyż zapis dla zbiorów nie zawiera dwukropków.
+Zbiór literalny zapisuje się za pomocą nawiasów klamrowych &mdash; łatwo odróżnić, że nie chodzi o słownik, gdyż zapis dla zbiorów nie zawiera dwukropków.
 <blockquote><small>
@@ Linia 268: / Linia 268: @@
 → 'x = 1.2, y = 9'
 # Numerowanie pozycji (ten sam numerek może występować więcej niż raz w szablonie
-'x1 = {1}, x0 = {0}'.format(0, 1)
+'x1 = {1}, x0 = {0}'.format(3, 15)
-→ 'x1 = 1, x0 = 0'
+→ 'x1 = 15, x0 = 3'
 # Obcięcie przedstawienia liczby ułamkowej do określonej liczby cyfr po kropce
 '{0:.4f}'.format(3.141592653589793)
@@ Linia 278: / Linia 278: @@
 </source>
 W tym ostatnim przykładzie, liczby 4 specyfikują ''minimalną'' szerokość pól przeznaczonych na wypełnienie podanymi wartościami, natomiast <tt>*></tt> oznacza, że gwiazdka ma być ,,wypełniaczem" pustego miejsca, jeżeli takie pozostanie w zadanej wielkości pola po wstawieniu wartości, a znak <tt>></tt> oznacza wyrównanie (wewnątrz pola) do strony prawej. Więcej szczegółów - w [https://docs.python.org/3/library/string.html#formatstrings dokumentacji].
 =Ćwiczenia=

← poprzednia wersja		Wersja z 14:10, 20 lis 2016
Linia 280:		Linia 280:

	=Ćwiczenia=		=Ćwiczenia=
		+
		+	1. Ile wynosi najmniejsza liczba <tt>N</tt>, dla której <tt>S_N = 1 + 23 + 33 + ... + N**3</tt>
		+	jest liczbą której zapis dziesiętny ma więcej niż M cyfr? Napisać funkcję <tt>znajdzN(M)</tt>, która wyznacza i zwraca tę liczbę.
		+
		+	''CDN''

	----		----

@@ Linia 53: / Linia 53: @@
 Pierwszym rozwiązaniem tego problemu jest takie, jakie można by nazwać arytmetycznym:
-   <code lang=python>
+   <source lang=python>
    def sumacyfr(n):
        suma = 0
@@ Linia 60: / Linia 60: @@
            n = n // 10
        return suma
-   </code>
+   </source>
 Proste: ostatnią cyfrę zapisu liczby <tt>n</tt> (a wyrażając się pedantycznie: odpowiadającą jej liczbę między 0 a 9) otrzymujemy jako resztę z dzielenia <tt>n</tt> przez 10; następnie ,,skracamy" <tt>n</tt> o tę ostatnią cyfrę, zastępując <tt>n</tt> przez jej iloraz całkowitoliczbowy przez 10. I tak do skutku, aż zabraknie cyfr.
@@ Linia 66: / Linia 66: @@
 Można jednak napisać znacznie krótszą wersję tej funkcji, korzystając z tego, że Python ,,sam" umie wyznaczyć cyfry zapisu dziesiętnego każdej liczby i nie musimy do tego pisać własnego kodu. Robi to funkcja <tt>str(n)</tt> - zastosowana do liczby całkowitej, zwraca ona napis składający się z cyfr dziesiętnych, reprezentujący tę liczbę. Rozwiązanie uproszczone wygląda więc tak:
-   <code lang=python>
+   <source lang=python>
    def sumacyfr(n):
        suma = 0
@@ Linia 72: / Linia 72: @@
            suma += int(c)
        return suma
-   </code>
+   </source>
 Dalsze uproszczenie otrzymujemy zastępując pętlę tzw. ''wyrażeniem generatorowym'', i korzystając z wbudowanej funkcji <tt>sum</tt>:
-   <code lang=python>
+   <source lang=python>
    def sumacyfr(n):
        return sum(int(c) for c in str(n))
-   </code>
+   </source>
 Wyrażenia generatorowe to jakby odwrotny zapis pętli <tt>for</tt>. Notacja ta definiuje obiekt (''generator'') będący odpowiednikiem i uogólnieniem obiektu, jaki produkuje funkcja <tt>range</tt>: jest to ''niby-sekwencja'', która może zastąpić sekwencję (np. listę) w pętli <tt>for</tt>, a także w funkcjach (takich jak <tt>sum</tt> lub <tt>sorted</tt>), które jako argumentu oczekują sekwencji. W odróżnieniu od sekwencji, generator nie ma z góry ustalonego ciągu elementów, można powiedzieć, że produkuje kolejne elementy ,,na żądanie'', np. gdy są potrzebne dla kolejnego obiegu pętli <tt>for</tt>. Wyrażenie generatorowe określa generator na podstawie elementów podawanych przez inny generator (lub sekwencję), poddając je jakiemuś przekształceniu i/lub selekcji:
-  <code lang=python>
+  <source lang=python>
   gen = (f(x) for x in elementy if w(x))
-  </code>
+  </source>
 tu: <tt>elementy</tt> to sekwencja lub generator, <tt>w(x)</tt> to warunek decydujący o uwzględnieniu lub pominięciu elementu <tt>x</tt>, a <tt>f(x)</tt> to w ogólności wyrażenie, którego wartość będzie kolejnym elementem podawanym przez generator <tt>gen</tt>.

← poprzednia wersja		Wersja z 13:55, 20 lis 2016
Linia 46:		Linia 46:

	Funkcja <tt>list</tt> tworzy listę z dowolnej sekwencji (np. z napisu). Wywołanie bez argumentów <tt>list()</tt> zwraca pustą listę; wywołanie <tt>list(s)</tt>, gdzie <tt>s</tt> jest napisem, zwraca listę znaków (napisów jednoelementowych), z których składa się napis <tt>s</tt>. Wywołanie, gdzie argumentem jest lista, zwraca duplikat tej listy - tzn. listę o tych samych elementach (i w tym samym porządku), ale nie tożsamą.		Funkcja <tt>list</tt> tworzy listę z dowolnej sekwencji (np. z napisu). Wywołanie bez argumentów <tt>list()</tt> zwraca pustą listę; wywołanie <tt>list(s)</tt>, gdzie <tt>s</tt> jest napisem, zwraca listę znaków (napisów jednoelementowych), z których składa się napis <tt>s</tt>. Wywołanie, gdzie argumentem jest lista, zwraca duplikat tej listy - tzn. listę o tych samych elementach (i w tym samym porządku), ale nie tożsamą.
		+
		+	===Przykład: suma cyfr===
		+
		+	Spróbujmy policzyć sumę cyfr, z jakich składa się zapis liczby naturalnej <tt>n</tt> - a wyrażając się precyzyjniej, sumę liczb reprezentowanych przez cyfry zapisu dziesiętnego liczby <tt>n</tt> (cyfra to znak, a więc w rozumieniu Pythona pewien napis jednoelementowy - a nie liczba; ponadto, ten sam problem można by postawić dla zapisu pozycyjnego o dowolnej podstawie, np. dwójkowego lub szesnastkowego).
		+
		+	Pierwszym rozwiązaniem tego problemu jest takie, jakie można by nazwać arytmetycznym:
		+
		+	<code lang=python>
		+	def sumacyfr(n):
		+	suma = 0
		+	while n:
		+	suma += n % 10
		+	n = n // 10
		+	return suma
		+	</code>
		+
		+	Proste: ostatnią cyfrę zapisu liczby <tt>n</tt> (a wyrażając się pedantycznie: odpowiadającą jej liczbę między 0 a 9) otrzymujemy jako resztę z dzielenia <tt>n</tt> przez 10; następnie ,,skracamy" <tt>n</tt> o tę ostatnią cyfrę, zastępując <tt>n</tt> przez jej iloraz całkowitoliczbowy przez 10. I tak do skutku, aż zabraknie cyfr.
		+
		+	Można jednak napisać znacznie krótszą wersję tej funkcji, korzystając z tego, że Python ,,sam" umie wyznaczyć cyfry zapisu dziesiętnego każdej liczby i nie musimy do tego pisać własnego kodu. Robi to funkcja <tt>str(n)</tt> - zastosowana do liczby całkowitej, zwraca ona napis składający się z cyfr dziesiętnych, reprezentujący tę liczbę. Rozwiązanie uproszczone wygląda więc tak:
		+
		+	<code lang=python>
		+	def sumacyfr(n):
		+	suma = 0
		+	for c in str(n):
		+	suma += int(c)
		+	return suma
		+	</code>
		+
		+	Dalsze uproszczenie otrzymujemy zastępując pętlę tzw. ''wyrażeniem generatorowym'', i korzystając z wbudowanej funkcji <tt>sum</tt>:
		+
		+	<code lang=python>
		+	def sumacyfr(n):
		+	return sum(int(c) for c in str(n))
		+	</code>
		+
		+	Wyrażenia generatorowe to jakby odwrotny zapis pętli <tt>for</tt>. Notacja ta definiuje obiekt (''generator'') będący odpowiednikiem i uogólnieniem obiektu, jaki produkuje funkcja <tt>range</tt>: jest to ''niby-sekwencja'', która może zastąpić sekwencję (np. listę) w pętli <tt>for</tt>, a także w funkcjach (takich jak <tt>sum</tt> lub <tt>sorted</tt>), które jako argumentu oczekują sekwencji. W odróżnieniu od sekwencji, generator nie ma z góry ustalonego ciągu elementów, można powiedzieć, że produkuje kolejne elementy ,,na żądanie'', np. gdy są potrzebne dla kolejnego obiegu pętli <tt>for</tt>. Wyrażenie generatorowe określa generator na podstawie elementów podawanych przez inny generator (lub sekwencję), poddając je jakiemuś przekształceniu i/lub selekcji:
		+
		+	<code lang=python>
		+	gen = (f(x) for x in elementy if w(x))
		+	</code>
		+
		+	tu: <tt>elementy</tt> to sekwencja lub generator, <tt>w(x)</tt> to warunek decydujący o uwzględnieniu lub pominięciu elementu <tt>x</tt>, a <tt>f(x)</tt> to w ogólności wyrażenie, którego wartość będzie kolejnym elementem podawanym przez generator <tt>gen</tt>.
		+
		+	''Uwaga:'' nawiasy okrągłe otaczające wyrażenie generatorowe są obowiązkowe. Jeśli wyrażenie to wstawiamy bezpośrednio pod wywołanie funkcji jako jej jedyny argument, to wystarczają nawiasy zawarte w składni wywołania funkcji - nie potrzeba ich podwajać. Jeśli w miejsce nawiasów okrągłych napiszemy kwadratowe, otrzymamy nie generator - a listę o tych samych elementach.

	==Krotki==		==Krotki==

← poprzednia wersja		Wersja z 14:25, 13 lip 2016
Linia 183:		Linia 183:

	==Napisy (jeszcze raz)==		==Napisy (jeszcze raz)==
		+
		+	O napisach już nieco było wcześniej, ale dla kompletności przypomnijmy.
		+
		+	*Napis to niemodyfikowalna sekwencja
		+	*Jej elementami są znaki - napisy o długości 1
		+	*Operatorem <tt>in</tt> można badać nie tylko, czy dany znak występuje w napisie, ale również czy jeden napis jest fragmentem drugiego:
		+	<source lang=python>
		+	s = 'abc XYZ'
		+	'abc' in s
		+	→ True
		+	</source>
		+	*Napisy mają szereg użytecznych metod; ale ''żadna z tych metod nie zmienia napisu, którego dotyczy'' - może jedynie tworzyć (i zwracać) nowy napis, utworzony na podstawie istniejącego. Przykłady:
		+	<source lang=python>
		+	s.lower()
		+	→ 'abc xyz'
		+	s.upper()
		+	→ 'ABC XYZ'
		+	s.replace(' ', ';')
		+	→ 'abc;XYZ'
		+	s.find('XY') # znajduje pozycję, na jakiej występuje podany fragment w napisie s
		+	→ 4
		+	s.find('q') # szukamy fragmentu, którego w s nie ma..
		+	→ -1
		+	</source>
		+	*Metod tych jest więcej, poznamy je w przykładach
		+	*Funkcją - konstruktorem napisu jest <tt>str</tt>; np. liczbę - zamienia w napis będący jej zapisem (najbardziej ,,standardowym"), i podobnie z innymi typami danych - zwraca najbardziej ,,standardową" ich reprezentację za pomocą napisu
		+	*Szczególnie ważną i przydatną operacją napisową jest metoda <tt>format</tt>, o niej zaraz.
		+
		+	===Formatowanie===
		+
		+	Idea formatowania jest następująca: mamy pewien napis, który służy jako szablon do tworzenia napisów, w ten sposób, że określone miejsca w szablonie wypełniane są wartościami (a dokładniej - ich przedstawieniami napisowymi), które zazwyczaj nie są z góry znane i są wyliczane dopiero w wyniku działania programu. Najczęściej chodzi po prostu o przedstawienie uzyskanych wyników w postaci komunikatów lub zapisów w plikach, o określonej przez programistę postaci.
		+
		+	Gdy korzystamy z metody <tt>format</tt>, napis pełniący rolę szablonu (literalny lub przywołany poprzez nazwę) stoi przed kropką, tzn. wywołujemy metodę <tt>format</tt> tegoż napisu - szablonu, natomiast argumentami tego wywołania są wartości, które mają być wstawione w przeznaczone na to pozycje w szablonie.
		+
		+	Język opisu szablonów jest stosunkowo złożony i kryje w sobie szereg możliwości, na razie wprowadzimy najprostsze przypadki.
		+
		+	<source lang=python>
		+	# Najprostsze formatowanie: wartości wstawiane są kolejno w miejsca zaznaczone poprzez {}
		+	'x = {}, y = {}'.format(1.2, 9)
		+	→ 'x = 1.2, y = 9'
		+	# Numerowanie pozycji (ten sam numerek może występować więcej niż raz w szablonie
		+	'x1 = {1}, x0 = {0}'.format(0, 1)
		+	→ 'x1 = 1, x0 = 0'
		+	# Obcięcie przedstawienia liczby ułamkowej do określonej liczby cyfr po kropce
		+	'{0:.4f}'.format(3.141592653589793)
		+	→ '3.1416'
		+	# Bardziej szczegółowa kontrola formatowania
		+	'{:4s}{:4s}{:*>4s}'.format('a', 'b', 'c')
		+	→ 'a b ***c'
		+	</source>
		+	W tym ostatnim przykładzie, liczby 4 specyfikują ''minimalną'' szerokość pól przeznaczonych na wypełnienie podanymi wartościami, natomiast <tt>*></tt> oznacza, że gwiazdka ma być ,,wypełniaczem" pustego miejsca, jeżeli takie pozostanie w zadanej wielkości pola po wstawieniu wartości, a znak <tt>></tt> oznacza wyrównanie (wewnątrz pola) do strony prawej. Więcej szczegółów - w [https://docs.python.org/3/library/string.html#formatstrings dokumentacji].

	=Ćwiczenia=		=Ćwiczenia=

@@ Linia 36: / Linia 36: @@
 → teraz L == [0, 1, 3, 5]
 </source>
 Notację postaci <tt>L.append(5)</tt> można czytać tak: zastosuj ''metodę'' obiektu <tt>L</tt>, o nazwie <tt>append</tt>, do liczby 5. Metoda jest to operacja związana z pewnym obiektem (w tym przypadku - listą) - tym, do którego odnosi się nazwa stojąca przed kropką. Metodę można uważać za pewien rodzaj funkcji - takiej , która oprócz ewentualnych argumentów umieszczonych w nawiasach po jej nazwie, ,,wie" jeszcze o tym, z jakiego obiektu została wywołana.

← poprzednia wersja		Wersja z 14:51, 11 lip 2016
Linia 179:		Linia 179:

	Podobnie jak lista ma swój odpowiednik niemodyfikowalny (krotkę), tak niemodyfikowalnym odpowiednikiem zbioru jest ''zbiór zamrożony'' (''frozenset''). Można taki wyprodukować za pomocą funkcji <tt>frozenset</tt>, analogu funkcji <tt>set</tt>. Zbiory zamrożone dopuszczają wszystkie te same operacje, co zwykłe zbiory - za wyjątkiem operacji zmieniających skład (jak <tt>add</tt> i <tt>remove</tt>).		Podobnie jak lista ma swój odpowiednik niemodyfikowalny (krotkę), tak niemodyfikowalnym odpowiednikiem zbioru jest ''zbiór zamrożony'' (''frozenset''). Można taki wyprodukować za pomocą funkcji <tt>frozenset</tt>, analogu funkcji <tt>set</tt>. Zbiory zamrożone dopuszczają wszystkie te same operacje, co zwykłe zbiory - za wyjątkiem operacji zmieniających skład (jak <tt>add</tt> i <tt>remove</tt>).
		+
		+	==Napisy (jeszcze raz)==

	=Ćwiczenia=		=Ćwiczenia=