<?xml version="1.0"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xml:lang="pl">
	<id>http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=Pracownia_Podstaw_Biofizyki%2FPPB10</id>
	<title>Pracownia Podstaw Biofizyki/PPB10 - Historia wersji</title>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=Pracownia_Podstaw_Biofizyki%2FPPB10"/>
	<link rel="alternate" type="text/html" href="http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?title=Pracownia_Podstaw_Biofizyki/PPB10&amp;action=history"/>
	<updated>2026-05-03T15:16:00Z</updated>
	<subtitle>Historia wersji tej strony wiki</subtitle>
	<generator>MediaWiki 1.34.1</generator>
	<entry>
		<id>http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?title=Pracownia_Podstaw_Biofizyki/PPB10&amp;diff=1330&amp;oldid=prev</id>
		<title>Annach: Utworzono nową stronę &quot;'''Czytnik mikropłytek &amp;mdash; pomiary absorpcji i fluorescencji tryptofanu''' dr Anna Modrak-Wójcik  ==Wstęp== Celem ćwiczenia jest zapoznanie się z zasadą dział...&quot;</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://brain.fuw.edu.pl/edu/index.php?title=Pracownia_Podstaw_Biofizyki/PPB10&amp;diff=1330&amp;oldid=prev"/>
		<updated>2015-05-22T13:38:48Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Utworzono nową stronę &amp;quot;&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;Czytnik mikropłytek — pomiary absorpcji i fluorescencji tryptofanu&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039; dr Anna Modrak-Wójcik  ==Wstęp== Celem ćwiczenia jest zapoznanie się z zasadą dział...&amp;quot;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;Nowa strona&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div&gt;'''Czytnik mikropłytek &amp;amp;mdash; pomiary absorpcji i fluorescencji tryptofanu''' dr Anna Modrak-Wójcik&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==Wstęp==&lt;br /&gt;
Celem ćwiczenia jest zapoznanie się z zasadą działania i obsługi wielofunkcyjnego czytnika mikropłytek oraz przeprowadzenie pomiarów absorpcji i fluorescencji tryptofanu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
=== Zjawisko absorpcji i emisji promieniowania elektromagnetycznego w zakresie UV/Vis===&lt;br /&gt;
Długości fali wywołujące zmiany stanów elektronowych cząsteczki mieszczą się w zakresie 100-800 nm. Rozkład poziomów elektronowych oraz intensywność absorbowanego lub emitowanego promieniowania zależą od struktury i mikrootoczenia cząsteczek.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Plik:Diagram Jabłońskiego przedstawiający uproszczony układ poziomów elektronowo-oscylacyjnych singletowych (S) i tripletowych (T) cząsteczki.png|thumb|500px|center|&amp;lt;figure id=&amp;quot;fig:1&amp;quot;/&amp;gt;Diagram Jabłońskiego przedstawiający uproszczony układ poziomów elektronowo-oscylacyjnych singletowych (S) i tripletowych (T) cząsteczki. Strzałki ciągłe ilustrują przejścia promieniste związane z absorpcją (A) oraz emisją fluorescencji (F) i fosforescencji (P); strzałki przerywane odzwierciedlają procesy bezpromieniste: konwersję wewnętrzną (.......) i przejścia międzysystemowe (- - - ).]]&lt;br /&gt;
Podstawowe procesy zachodzące w cząsteczce wzbudzonej do wyższego stanu elektronowego w wyniku absorpcji promieniowania elektromagnetycznego przedstawia schematycznie diagram Jabłońskiego (Rys. &amp;lt;xr id=&amp;quot;fig:1&amp;quot;/&amp;gt;). Po zaabsorbowaniu energii cząsteczka dąży do powrotu do stanu równowagi termodynamicznej określonego przez boltzmanowski rozkład energii, czyli w warunkach temperatury pokojowej do najniższego poziomu oscylacyjnego podstawowego stanu elektronowego &amp;lt;math&amp;gt;S_0\;&amp;lt;/math&amp;gt;. Może to osiągnąć w wyniku procesów bezpromienistych, w których część energii jest przekształcana na energię ruchów oscylacyjnych, rotacyjnych lub translacyjnych cząsteczki lub na drodze procesów promienistych związanych z emisją pochłoniętego fotonu czyli w wyniku fotoluminescencji. Z wyższych stanów wzbudzonych cząsteczka  bardzo szybko przechodzi w wyniku dezaktywacji bezpromienistej do najniższego poziomu oscylacyjnego pierwszego singletowego stanu wzbudzonego &amp;lt;math&amp;gt;S_1\;&amp;lt;/math&amp;gt; (konwersja wewnętrzna). Stąd możliwe są trzy drogi powrotu do stanu podstawowego: &lt;br /&gt;
&amp;lt;ol type=&amp;quot;a&amp;quot;&amp;gt;&amp;lt;li&amp;gt;przejścia promieniste do poszczególnych poziomów ocylacyjnych stanu &amp;lt;math&amp;gt;S_0\;&amp;lt;/math&amp;gt; czyli emisja fluorescencji; &lt;br /&gt;
&amp;lt;li&amp;gt; przejścia bezpromieniste do wysokich stanów oscylacyjnych stanu &amp;lt;math&amp;gt;S_0\;&amp;lt;/math&amp;gt; i szybka relaksacja oscylacyjna w obrębie tego stanu do najniższego poziomu oscylacyjnego; &lt;br /&gt;
&amp;lt;li&amp;gt; przejścia bezpromieniste do układu stanów tripletowych (przejścia międzysystemowe), które pomimo małej różnicy energetycznej między stanami S1 i T1 są procesami bardzo wolnymi, gdyż towarzyszy im zabronione odwrócenie spinu elektronu. &amp;lt;/ol&amp;gt;&lt;br /&gt;
Cząsteczka znajdująca się w stanie &amp;lt;math&amp;gt;T_1\;&amp;lt;/math&amp;gt; może przejść w sposób promienisty do stanu &amp;lt;math&amp;gt;S_0\;&amp;lt;/math&amp;gt; w wyniku emisji fosforescencji lub, w niektórych przypadkach, na skutek aktywacji termicznej ponownie powrócić do stanu &amp;lt;math&amp;gt;S_1\;&amp;lt;/math&amp;gt;, a stąd emitując promieniowanie do stanu &amp;lt;math&amp;gt;S_0\;&amp;lt;/math&amp;gt;. Mamy wtedy do czynienia z fluorescencją opóźnioną.  Z rysunku &amp;lt;xr id=&amp;quot;fig:1&amp;quot;/&amp;gt; wynika, że długości fali promieniowania fluorescencyjnego są większe lub co najwyżej równe długościom fali promieniowania absorbowanego (tzw. przesunięcie Stokesa).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Proces absorpcji promieniowania monochromatycznego o długości fali &amp;lt;math&amp;gt;\lambda\;&amp;lt;/math&amp;gt; w sposób ilościowy opisuje prawo Lamberta–Beera: &lt;br /&gt;
&amp;lt;equation id=&amp;quot;1&amp;quot;&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\log \frac{I_0(\lambda)}{I(\lambda)} = A(\lambda) = \varepsilon(\lambda)lc\;&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;/equation&amp;gt;&lt;br /&gt;
gdzie: &lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;I0(\lambda)\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; natężenie promieniowania padającego na próbkę, &amp;lt;math&amp;gt;I(\lambda)\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; natężenie promieniowania  po przejściu przez próbkę, &amp;lt;math&amp;gt;A\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash;  absorbancja, czyli wielkość będącą miarą absorpcji, &amp;lt;math&amp;gt;\varepsilon(\lambda)\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; współczynnik ekstynkcji (absorpcji) molowej substancji absorbującej [M&amp;lt;sup&amp;gt;-1&amp;lt;/sup&amp;gt;cm&amp;lt;sup&amp;gt;-1&amp;lt;/sup&amp;gt;], &amp;lt;math&amp;gt;c\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; stężenie molowe substancji absorbującej [M], &amp;lt;math&amp;gt;l\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; długość drogi optycznej [cm].&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Z równania (&amp;lt;xr id=&amp;quot;1&amp;quot;/&amp;gt;) wynika, że absorbancja światła monochromatycznego jest wprost proporcjonalna do stężenia substancji absorbującej oraz do grubości ośrodka, przez który przechodzi promieniowanie. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Natężenie fluorescencji  &amp;lt;math&amp;gt;F\;&amp;lt;/math&amp;gt; jest liniową funkcją natężenia promieniowania padającego &amp;lt;math&amp;gt;I_0\;&amp;lt;/math&amp;gt; i wyraża się wzorem:&lt;br /&gt;
&amp;lt;equation id=&amp;quot;2&amp;quot;&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;F(\lambda_\mathrm{wzb}, \lambda_\mathrm{em}) = I_0 \Phi(\lambda_\mathrm{wzb})\left(1-10^{-\varepsilon(\lambda_\mathrm{wzb}lc} \right)f(\lambda_\mathrm{wzb})\;&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;/equation&amp;gt;&lt;br /&gt;
gdzie:&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;\lambda_\mathrm{wzb}\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; długość fali wzbudzenia, &amp;lt;math&amp;gt;\lambda_\mathrm{em}\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; długość fali emisji, &amp;lt;math&amp;gt;c\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; stężenie molowe substancji emitującej (fluoroforu), &amp;lt;math&amp;gt;\varepsilon(\lambda_\mathrm{wzb})\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; współczynnik ekstynkcji molowej fluoroforu dla długości fali wzbudzenia, &amp;lt;math&amp;gt;\Phi(\lambda_\mathrm{wzb})\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; wydajność kwantowa emisji fluorescencji, równa stosunkowi liczby wyemitowanych w drodze fluorescencji kwantów światła do liczby zaabsorbowanych przez próbkę kwantów światła o długości fali &amp;lt;math&amp;gt;\lambda_\mathrm{wzb} \;&amp;lt;/math&amp;gt;,  &amp;lt;math&amp;gt;f\;&amp;lt;/math&amp;gt; &amp;amp;mdash; znormalizowany do jedynki kształt widma emisji fluorescencji.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Dla małych stężeń fluoroforu, gdy absorbancja próbki nie przekracza 0,05 &amp;lt;math&amp;gt;(\varepsilon cl &amp;lt; 0,05)\;&amp;lt;/math&amp;gt;, wyrażenie (&amp;lt;xr id=&amp;quot;2&amp;quot;/&amp;gt;) opisujące natężenie fluorescencji można przybliżyć równaniem:&lt;br /&gt;
&amp;lt;equation id=&amp;quot;3&amp;quot;&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;F(\lambda_\mathrm{wzb}, \lambda_\mathrm{em}) = 2.3I_0(\lambda_\mathrm{wzb}) \Phi(\lambda_\mathrm{wzb})\varepsilon (\lambda_\mathrm{wzb}) lcf(\lambda_\mathrm{em})\;&amp;lt;/math&amp;gt;,			&lt;br /&gt;
&amp;lt;/equation&amp;gt;&lt;br /&gt;
z którego wynika, że dla danych wartości długości fali wzbudzającej i emisji oraz ustalonego natężenia promieniowania padającego, natężenie fluorescencji jest wprost proporcjonalne &lt;br /&gt;
do stężenia substancji emitującej.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W standardowych spektrofluorymetrach obserwuje się najczęściej fluorescencję pod kątem 90&amp;amp;deg; względem wiązki padającej, pochodzącą od fluoroforów znajdujących się w środku geometrycznym kuwety. W miarę wzrostu stężenia próbki natężenie promieniowania docierającego do wnętrza kuwety maleje w skutek coraz większej jego absorpcji, wzrasta też stopień reabsorbcji wyemitowanego promieniowania (pod warunkiem, że próbka pochłania promieniowanie o długości fali równej &amp;lt;math&amp;gt;\lambda_\mathrm{em}\;&amp;lt;/math&amp;gt;). W efekcie tych procesów natężenie fluorescencji przestaje być liniową funkcją stężenia. Zjawisko to nosi nazwę efektu filtra wewnętrznego (ang. ''inner filter effect''). &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Aby zrekompensować spadek natężenia fluorescencji wywołany wzrostem absorpcji stosuje się czynniki korekcyjne, których postać zależy od geometrii układu pomiarowego. W standardowym przypadku opisanym powyżej (emisja rejestrowana pod kątem prostym ze środka kuwety) czynnik korekcyjny opisuje wyrażenie:&lt;br /&gt;
&amp;lt;equation id=&amp;quot;4&amp;quot;&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;G(A_\mathrm{wzb},A_\mathrm{em}) = 10^{\frac{A_\mathrm{wzb} + A_\mathrm{em}}2}\;&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;/equation&amp;gt;&lt;br /&gt;
gdzie &amp;lt;math&amp;gt;A_\mathrm{wzb}\;&amp;lt;/math&amp;gt; i &amp;lt;math&amp;gt;A_\mathrm{em}\;&amp;lt;/math&amp;gt; to wartości absorbancji próbki odpowiednio dla długości fali wzbudzenia i emisji. Natężenie fluorescencji jest wówczas opisane wzorem:&lt;br /&gt;
&amp;lt;equation id=&amp;quot;5&amp;quot;&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;math&amp;gt;&lt;br /&gt;
F_\mathrm{corr}(\lambda_\mathrm{wzb}, \lambda_\mathrm{em}) = F_\mathrm{obs}(\lambda_\mathrm{wzb}, \lambda_\mathrm{em}) &lt;br /&gt;
\;&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;/equation&amp;gt;&lt;br /&gt;
gdzie &amp;lt;math&amp;gt;F_\mathrm{obs}\;&amp;lt;/math&amp;gt; to zmierzone natężenie fluorescencji.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Zależność natężenia fluorescencji od długości fali emisji, przy ustalonej wartości fali wzbudzenia nazywamy widmem emisji fluorescencji, natomiast zależność &amp;lt;math&amp;gt;F(\lambda_\mathrm{wzb})\;&amp;lt;/math&amp;gt; przy ustalonej wartości długości fali emisji to widmo wzbudzenia fluorescencji.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Badania oparte na pomiarach emisji fluorescencji wyróżniają się wysoką czułością &amp;amp;mdash; obserwujemy bezpośrednio sygnał emitowany, a nie jak w przypadku pomiarów absorpcyjnych różnicę między sygnałem padającym, a przechodzącym przez próbkę, co ma duże znaczenie w przypadku niskich stężeń badanych próbek. Poza tym, wydajności procesów deaktywacji promienistej i bezpromienistej silnie zależą od różnych czynników środowiskowych (pH, lepkość, temperatura, obecność ligandów, rodzaj solwentu), co czyni fluorescencję cennym narzędziem w badaniach mikrootoczenia fluoroforów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W przypadku makrocząsteczek biologicznych wykorzystuje się ich właściwości absorpcyjne w obszarze bliskiego nadfioletu i widzialnym (200-800 nm). Za absorpcję w tym zakresie odpowiedzialne są grupy atomów cząsteczki zwane chromoforami. W cząsteczkach białek chromoforami, posiadającymi jednocześnie właściwości fluorescencyjne, są aminokwasy aromatyczne: tryptofan (Trp), tyrozyna (Tyr) i fenyloalanina (Phe). Związki te posiadają pierścienie ze sprzężonym układem węglowych wiązań podwójnych typu &amp;lt;math&amp;gt;\pi\;&amp;lt;/math&amp;gt;&lt;br /&gt;
(Rys. &amp;lt;xr id=&amp;quot;fig:2&amp;quot;/&amp;gt;), co powoduje zmniejszenie różnicy energetycznej między poziomami &amp;lt;math&amp;gt; \pi \;&amp;lt;/math&amp;gt; i  &amp;lt;math&amp;gt;\pi* \;&amp;lt;/math&amp;gt; i wzrost prawdopodobieństwa przejść  &amp;lt;math&amp;gt;\pi\rightarrow \pi* \;&amp;lt;/math&amp;gt; i  &amp;lt;math&amp;gt;\pi*\rightarrow \pi \;&amp;lt;/math&amp;gt;. Dla tryptofanu maksimum absorpcji przypada w 278 nm. Położenie maksimum emisji silnie zależy od polarności rozpuszczalnika, w wodzie wynosi ok. 355 nm, w solwentach niepolarnych przesuwa się w stronę krótszych fal. Tyrozyna posiada maksimum absorpcyjne w 274 nm, a położenie pasma emisji (maksimum w 303 nm) nie zależy od polarności otoczenia. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;figure id=&amp;quot;fig:2&amp;quot;&amp;gt;&lt;br /&gt;
{|class=&amp;quot;wikitable&amp;quot;&lt;br /&gt;
|[[Plik:L-Tryptophan_-_L-Tryptophan.svg‎|195px]]			&lt;br /&gt;
|[[Plik:L-tyrosine-skeletal.png|150px]]&lt;br /&gt;
|[[Plik:Fenyloalanina.svg|150px]]&lt;br /&gt;
|-&lt;br /&gt;
|tryptofan			&lt;br /&gt;
|tyrozyna			&lt;br /&gt;
|fenyloalanina&lt;br /&gt;
|}&lt;br /&gt;
&amp;lt;caption&amp;gt;Wzory strukturalne aminokwasów aromatycznych&amp;lt;/caption&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;/figure&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
===Zasada działania czytnika mikropłytek Infinite 200&amp;amp;reg; PRO===&lt;br /&gt;
W przypadku pomiarów spektroskopowych z użyciem czytnika mikropłytek, badane próbki umieszcza się w specjalnych płytkach ze studzienkami (dołkami) o objętości rzędu kilka-kilkuset mikrolitrów (Rys. &amp;lt;xr id=&amp;quot;fig:3&amp;quot;/&amp;gt;). Każda studzienka pełni funkcję mikrokuwety. Najpowszechniej stosowane są płytki 96- oraz 384-dołkowe, ale czytniki mogą być wykorzystywane również do pomiarów płytek 6- i 24-dołkowych (dołki o większej objętości). Urządzenia te znajdują zastosowanie w badaniach biomedycznych, zarówno naukowych, jak i diagnostycznych, wszędzie tam gdzie zachodzi potrzeba szybkich pomiarów dla wielu próbek o małych objętościach. Wśród licznych zastosowań można wymienić m. in. oznaczenia ilościowe DNA/RNA, białek oraz genów reporterowych, badania procesów komórkowych takich jak proliferacja, adhezja i apoptoza, monitorowanie oddziaływań molekularnych typu białko-ligand, białko-białko czy białko-DNA czy pomiary aktywności enzymatycznej.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Plik:Płytka 96-dołkowa.png|thumb|330px|&amp;lt;figure id=&amp;quot;fig:3&amp;quot;/&amp;gt; Płytka 96-dołkowa]]&lt;br /&gt;
Czytnik Infinite 200&amp;amp;reg; PRO, na którym wykonasz ćwiczenie pozwala na wykonywanie pomiarów absorpcyjnych w zakresie 230-850 nm (UV/Vis) oraz emisyjnych w zakresie 330-600 nm, ma możliwość wytrząsania płytek i podgrzewania ich w zakresie temperatur od 5&amp;amp;deg;C powyżej temperatury otoczenia do 42&amp;amp;deg;C.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Główne komponenty systemu optycznego czytnika to: ksenonowa lampa błyskowa, dwa podwójne monochromatory (wzbudzenia i emisji), detektor absorpcyjny (fotodioda) oraz emisyjny (fotopowielacz). Na rysunkach &amp;lt;xr id=&amp;quot;fig:4&amp;quot;/&amp;gt; i &amp;lt;xr id=&amp;quot;fig:5&amp;quot;/&amp;gt; została przedstawiona w sposób schematyczny zasada pomiaru absorpcji (Rys. &amp;lt;xr id=&amp;quot;fig:4&amp;quot;/&amp;gt;) i fluorescencji (Rys. &amp;lt;xr id=&amp;quot;fig:5&amp;quot;/&amp;gt;). Skanowanie kolejnych dołków odbywa się dzięki przesuwaniu płytki względem głowicy pomiarowej czytnika. Należy pamiętać, że w przypadku pomiaru w płytce droga optyczna zależy od objętość próbki &lt;br /&gt;
i kształtu dołka. W eksperymentach ilościowych ważną rolę odgrywa więc precyzja pipetowania. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W celu optymalizacji  pomiarów fluorescencyjnych należy dobrać odpowiednie napięcie na fotopowielaczu, poprzez wybór odpowiedniego wzmocnienia (gain), tak by dla próbki o największym natężeniu emisji fotopowielacz pracował w zakresie liniowym. Czytnik posiada też możliwość optymalizacji położenia głowicy pomiarowej wzdłuż osi dołka &lt;br /&gt;
(z-Position). &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Plik:Schemat absorpcyjnego układu pomiarowego czytnika Infinite 200R PRO.png|400px|center|thumb|&amp;lt;figure id=&amp;quot;fig:4&amp;quot;/&amp;gt;Schemat absorpcyjnego układu pomiarowego czytnika Infinite 200&amp;amp;reg; PRO]]&lt;br /&gt;
[[Plik:Schemat układu pomiarowego emisji fluorescencji czytnika Infinite 200R PRO.png|thumb|400px|center|&amp;lt;figure id=&amp;quot;fig:5&amp;quot;/&amp;gt; Schemat układu pomiarowego emisji fluorescencji czytnika Infinite 200&amp;amp;reg; PRO]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Wymagania do kolokwium wstępnego==&lt;br /&gt;
# Zjawisko absorpcji i emisji promieniowania elektromagnetycznego, prawo Lamberta-Beera, ilościowy opis emisji, efekt filtra wewnętrznego.&lt;br /&gt;
# Zasada pomiaru absorpcji i fluorescencji, widmo absorbcji, widma emisji i wzbudzenia fluorescencji.&lt;br /&gt;
# Wpływ czynników środowiskowych (temperatura, polarność, pH) na widma absorpcji i fluorescencji.&lt;br /&gt;
# Właściwości absorpcyjne i emisyjne aminokwasów.&lt;br /&gt;
==Przebieg ćwiczenia ==&lt;br /&gt;
Podczas ćwiczenia wykonasz pomiary absorbcji i fluorescencji roztworów wodnych tryptofanu w funkcji jego stężenia oraz dla wybranego stężenia w funkcji temperatury.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Masz do dyspozycji:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
* 50 &amp;amp;mu;M roztwór tryptofanu w wodzie (TS),&lt;br /&gt;
* wodę dejonizowaną (W),&lt;br /&gt;
* 96-dołkową płytkę (12 x 8 dołków) z tworzywa przepuszczającego promieniowanie UV (Greiner UV-Star&amp;amp;reg;),&lt;br /&gt;
* parę kwarcowych kuwet absorpcyjnych o długości drogi optycznej 1 cm,&lt;br /&gt;
* kwarcową kuwetę fluorescencyjna o długości drogi optycznej 1 cm.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
UWAGA! Jeśli nie zaznaczono inaczej każda osoba z grupy przygotowuje własne próbki.&lt;br /&gt;
&amp;lt;ol&amp;gt;&amp;lt;li&amp;gt; Przygotuj kolejne rozcieńczenia tryptofanu w wodzie wg poniższego schematu:&lt;br /&gt;
:40 &amp;amp;mu;M Trp	(T40)	=&amp;gt;	0,4 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 1,6 ml 50 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
:25 &amp;amp;mu;M Trp	(T25)	=&amp;gt;	1 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 1 ml 50 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
:20 &amp;amp;mu;M Trp	(T20)	=&amp;gt;	1 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 1 ml 40 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
:15 &amp;amp;mu;M Trp	(T15)	=&amp;gt;	1,4 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 0,6 ml 50 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
:10 &amp;amp;mu;M Trp	(T10)	=&amp;gt;	1 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 1 ml 20 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
:7,5 &amp;amp;mu;M Trp	(T7)	=&amp;gt;	1 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 1 ml 15 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
:5 &amp;amp;mu;M Trp	(T5) 	=&amp;gt;	1 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 1 ml 10 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
:2,5 &amp;amp;mu;M Trp	(T2)	=&amp;gt;	1 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 1 ml 5 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
oraz dodatkowo (jedno na grupę) w falkonówce 15 ml:&lt;br /&gt;
:5 &amp;amp;mu;M Trp	=&amp;gt;	4 ml H&amp;lt;sub&amp;gt;2&amp;lt;/sub&amp;gt;0 + 1 ml 25 &amp;amp;mu;M Trp&lt;br /&gt;
&amp;lt;li&amp;gt; Wlej 1 ml 50 &amp;amp;mu;M roztworu Trp (TS) do absorpcyjnej kuwety badanej i 1 ml wody do kontroli. Z pomocą asystenta zarejestruj widmo absorpcji tryptofanu w zakresie 230-350 nm używając spektrofotometru. Jakie jest położenie maksimum widma absorpcji? Wyznacz stężenie próbki Trp na podstawie wartości absorbancji w 278 nm. Współczynnik ekstynkcji tryptofanu w tej długości fali wynosi &amp;lt;math&amp;gt;\varepsilon(278) = \unit{5600}{\frac{1}{Mcm}}\;&amp;lt;/math&amp;gt;. &lt;br /&gt;
&amp;lt;li&amp;gt; Kuwetę fluorescencyjną napełnij 3 ml 5 &amp;amp;mu;M roztworu tryptofanu. Z pomocą asystenta zarejestruj widmo emisji fluorescencji tryptofanu w zakresie 290-450 nm dla wzbudzenia w 278 nm używając spektrofluorymetru. Gdzie zaobserwowałeś maksimum widma emisji?&lt;br /&gt;
&amp;lt;li&amp;gt; Zapoznaj się z zasadą obsługi czytnika mikropłytek&lt;br /&gt;
&amp;lt;li&amp;gt; Napełnij dołki płytki przygotowanymi wcześniej roztworami tryptofanu (pkt. 1) &lt;br /&gt;
wg poniższego schematu. Dodaj po 300 &amp;amp;mu;l do każdego dołka.&lt;br /&gt;
{|class=&amp;quot;wikitable&amp;quot;&lt;br /&gt;
!	&lt;br /&gt;
!1	&lt;br /&gt;
!2	&lt;br /&gt;
!3	&lt;br /&gt;
!4	&lt;br /&gt;
!5	&lt;br /&gt;
!6	&lt;br /&gt;
!7	&lt;br /&gt;
!8	&lt;br /&gt;
!9	&lt;br /&gt;
!10	&lt;br /&gt;
!11	&lt;br /&gt;
!12&lt;br /&gt;
|-&lt;br /&gt;
|A	&lt;br /&gt;
|W	&lt;br /&gt;
|T2	&lt;br /&gt;
|T5	&lt;br /&gt;
|T7	&lt;br /&gt;
|T10	&lt;br /&gt;
|T15	&lt;br /&gt;
|T20	&lt;br /&gt;
|T25	&lt;br /&gt;
|T40	&lt;br /&gt;
|TS	&lt;br /&gt;
|W	&lt;br /&gt;
| –&lt;br /&gt;
|-&lt;br /&gt;
|B	&lt;br /&gt;
| –	&lt;br /&gt;
| –	&lt;br /&gt;
| –	&lt;br /&gt;
| –	&lt;br /&gt;
| –	 &lt;br /&gt;
| –	 &lt;br /&gt;
| –	&lt;br /&gt;
| –	&lt;br /&gt;
| –	&lt;br /&gt;
| –	&lt;br /&gt;
| –	 &lt;br /&gt;
| –&lt;br /&gt;
|-&lt;br /&gt;
|C 	&lt;br /&gt;
|W	&lt;br /&gt;
|T2	&lt;br /&gt;
|T5	&lt;br /&gt;
|T7	&lt;br /&gt;
|T10	&lt;br /&gt;
|T15	&lt;br /&gt;
|T20	&lt;br /&gt;
|T25	&lt;br /&gt;
|T40	&lt;br /&gt;
|TS	&lt;br /&gt;
|W	 &lt;br /&gt;
| –&lt;br /&gt;
|}&lt;br /&gt;
Rząd A napełnia pierwsza osoba z grupy, rząd C druga. &lt;br /&gt;
&amp;lt;li&amp;gt; Przeprowadź pomiar absorbancji w 278 nm oraz natężenia fluorescencji w 355 nm dla wzbudzenia w 278 nm dla dołków A1-A12 oraz C1-C12. Przed pomiarem dobierz odpowiednie wzmocnienie na fotopowielaczu na podstawie pomiarów dla dołka z najwyższym stężeniem  Trp (gain =&amp;gt; calculated from well A10 lub C10) oraz dokonaj optymalizacji położenia głowicy czytnika (z-Position). Liczbę błysków lampy przypadającą na pomiar jednego dołka (number of flashes) ustaw równą 10. Wyniki pomiarów posłużą Ci do zbadania zależności absorbancji i natężenia fluorescencji od stężenia próbki.&lt;br /&gt;
&amp;lt;li&amp;gt; Dla próbek tryptofanu o stężeniu 10 &amp;amp;mu;M (dołki A5 i C5) przeprowadź analogiczne pomiary absorpcyjne i emisyjne jak w punkcie 6 w funkcji temperatury, od ok. 20-25&amp;amp;deg;C do 40&amp;amp;deg;C, &lt;br /&gt;
co 5&amp;amp;deg;C. Dobierz odpowiednie napięcie na fotopowielaczu, a ustawienie  z-position pozostaw takie jak w punkcie 6. Wyniki pomiarów posłużą Ci do wyznaczenia zależności absorbancji i natężenia fluorescencji od temperatury.&lt;br /&gt;
&amp;lt;/ol&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Opis końcowy==&lt;br /&gt;
Opis końcowy powinien zawierać poszczególne elementy charakterystyczne dla raportu z przebiegu eksperymentu (streszczenie, wstęp teoretyczny, opis układu doświadczalnego oraz wyniki i ich dyskusję).&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
Wyniki należy opracować korzystając z programu ORIGIN lub PRISM (dostępne &lt;br /&gt;
na komputerach w Pracowniach Komputerowych w Zakładzie Biofizyki i w sali 112 &lt;br /&gt;
w budynku dydaktycznym przy ul. Pasteura 7) i udokumentować za pomocą czytelnych tabel i wykresów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Opracowanie wyników powinno uwzględniać następujące zagadnienia:&lt;br /&gt;
# Analizę i interpretację zależności absorbancji i natężenia fluorescencji (również  po uwzględnieniu efektu filtra wewnętrznego – wzór 5) od stężenia tryptofanu (pomiary z pkt. 6).&lt;br /&gt;
# Wyznaczenie stężenia tryptofanu w poszczególnych próbkach (pomiary z pkt. 6) i porównanie ich z wartościami nominalnymi. Współczynnik ekstynkcji tryptofanu w 278 nm wynosi &amp;lt;math&amp;gt;\varepsilon(278) = \unit{5600}{\frac{1}{ Mcm}}\;&amp;lt;/math&amp;gt;, droga optyczna przy objętości próbki 300 &amp;amp;mu;l jest równa l = 0,84 cm. &lt;br /&gt;
#Analizę i interpretację zależności absorbancji i natężenia fluorescencji od temperatury (pomiary z pkt. 7). &lt;br /&gt;
Przy opracowywaniu danych pamiętaj o odjęciu tła pochodzącego od rozpuszczalnika (nie dotyczy to czynnika korekcyjnego dla filtra wewnętrznego).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Literatura==&lt;br /&gt;
#„Biofizyka. Wybrane zagadnienia wraz z ćwiczeniami”, red. Z. Jóźwiak i G. Bartosz, PWN 2007&lt;br /&gt;
# „Spektroskopia molekularna”, J. Sadlej, WNT 2002 &lt;br /&gt;
#„Podstawy spektroskopii molekularnej”, Z. Kęcki, PWN 1998&lt;br /&gt;
#„Principles of fluorescence spectroscopy” J.R. Lakowicz&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Annach</name></author>
		
	</entry>
</feed>